Να γιατί

Από τη μέρα που χωρίς προσανατολισμό, χωρίς παιδεία, χωρίς κατεύθυνση, όρμηξαν χιλιάδες Έλληνες στο Σύνταγμα και βαφτίστηκαν Αγανακτισμένοι, το παιχνίδι χάθηκε οριστικά.

Χάθηκε γιατί όλος αυτός ο κόσμος, που είχε εκατομμύρια (όχι λεφτά) να χωρίσει, δεν βρήκε το ένα και μοναδικό που είχε να τους ενώσει, πατρίδα.

Δεν υπάρχει μία πατρίδα για τον Έλληνα της Ελλάδας και βάλτε το καλά στο μυαλό σας. Ο καθένας έχει τη ΔΙΚΗ του πατρίδα. Αυτή η πατρίδα μπορεί να είναι η ομάδα που υποστηρίζει, το κόμμα που ψηφίζει, το αφεντικό που προσκυνά, μπορεί να είναι το ίδιο του το lifestyle με τα μπαράκια και τα ξενύχτια, οι καλοκαιρινές διακοπές των 1000 ευρώ σε μία εβδομάδα. Μπορεί να είναι το ολοκαίνουριο διαμέρισμα με το δυσβάσταχτο δάνειο και τον γάμο που τρίζει. Μπορεί να είναι το φαΐ της μαμάς, το πτυχίο του ΑΕΙ ή τα λάδια από το συνεργείο με τον Ριζοσπάστη στην κωλότσεπη.

Σε μια χώρα μια σταλιά, χωράνε 10 εκατομμύρια διαφορετικές πατρίδες.

Και αυτό δεν λύνεται με ένα Σύνταγμα. Δεν λύνεται με ένα Μνημόνιο. Δεν λύνεται ούτε όταν και οι 10 εκατομμύρια ψυχές βυθίζονται στο χάος. Γιατί η καθεμιά βυθίζεται στο δικό της χάος. Σε ένα σκοτάδι στο οποίο δεν υπάρχει άλλο χέρι να πιαστεί. Νομίζουν όλοι ότι το ζούνε συλλογικά το δράμα μα αυτό είναι μια αυταπάτη.

Εαυτούλης, παρτάκιας, ζαμανφουτίστας. Απίστευτα εύηχες λέξεις στο Ελληνικό λεξιλόγιο. Καλοπερασάκιας επίσης. Και πολλές άλλες που δεν μου έρχονται τώρα.

Η Ελλάδα είναι σαν την ποδοσφαιρική ομάδα των 20 ανθρώπων που μαθαίνεις πως στα αποδυτήρια γίνεται κάθε μέρα το έλα να δεις. Οι μισοί δεν μιλιούνται, οι μισοί πλακώνονται, άλλοι νέοι, άλλοι βετεράνοι, ο καθένας με την ατζέντα του κοιτάει πολύ απλά…τον κώλο του. Το συμβόλαιο του, το πρεστίζ του, την κερκίδα, τον πρόεδρο, τα πόσα γκολ θα βάλει, το αν θα πάρει μεταγραφή.

Έτσι και οι Αγανακτισμένοι. Πίστεψαν ότι επειδή φοράνε ίδια φανέλα, με άσπρες και γαλάζιες ρίγες πως αυτό τους ενώνει και μαζί θα καταφέρουν πολλά. Λόγια σωστά που όμως δεν βρήκαν την απαραίτητη ουσία. Γιατί πίσω από τη φανέλα υπήρχε και δεύτερη φανέλα. Και τρίτη. Η μία πάνω στην άλλη. Ό,τι βολεύει την κάθε μέρα. Ό,τι φάμε, ό,τι πιούμε και ό,τι αρπάξει…ο κώλος μας (πάλι).

Έχουμε μια μανία με τον κώλο στην Ελλάδα. Του κώλου. Κάτι σημαίνει αυτό.

Προεκλογικά την Άνοιξη έλεγα στον αδερφό μου περί ΧΑ γιατί είχα αρχίσει από τότε να μην πιστεύω στα αυτιά μου με τα ποσοστά που έπαιρνε. Τη βραδιά της 6ης Μαΐου δεν είχα κουράγιο να ασχοληθώ με την “πτώση” του δικομματισμού, που λανθασμένα έγινε και ο αυτοσκοπός των περισσότερων μη προβατοποιημένων. Φώναζα, ούρλιαζα, έβριζα, έκλαιγα με τον τρόπο μου για την είσοδο της ΧΑ στη βουλή. Σε μια βουλή που όσες φορές βρέθηκα απέξω εν μέσω όχλου που ούρλιαζε και μούντζωνε, θύμωνα. Όχι γιατί γουστάρω τους 300. Αλλά γιατί έβλεπα τι θα πει έλλειψη. Καθολική έλλειψη. Σε όλα. Εκτός από το “να σώσω τον κώλο μου”. Αυτό υπάρχει σε αφθονία. Διδάσκεται στα σπίτια, στα σχολεία, στην τηλεόραση. Ακόμα και η ορθόδοξη Εκκλησία άλλα ψέλνει, άλλα διδάσκει. Δείτε απλά τι έχουν και τι δίνουν.

Με “κυνήγησαν” εκείνο το βράδυ “φίλοι”, γνωστοί καλύτερα, και συγγενείς. Γιατί κάποιοι θίχτηκαν από την ευθεία επίθεση. Το κατηγορώ του Β πληθυντικού. Επειδή έδειχνα με το δάχτυλο. Επίσης, υπήρξε γενικά η τάση του χαβαλέ. Άλλο ελληνικό στοιχείο. Χαβαλές. Να κάνουμε χαβαλέ. Έχουν κάνει τόσο χαβαλέ στη ζωή τους οι περισσότεροι Έλληνες που θα πρεπε να τον αξιοποιούν πια σαν ανανεώσιμη πηγή ενέργειας.

Σήμερα, σε όλους αυτούς, λέω ξανά, ΕΣΕΙΣ φέρατε τη ΧΑ εκεί που είναι. ΕΣΕΙΣ. Και αυτό το εσείς δεν είναι προς χάριν του “εσείς και εγώ”. Είναι αυτό που δείχνει. ΕΣΑΣ. Όλους εσάς. Εκεί στην Ελλάδα. Στην άνοδο της ΧΑ είστε εσείς και εμείς (οι έξω από την Ελλάδα). Στα υπόλοιπα, όπως για παράδειγμα στην πελατειακή σχέση κράτους-πολίτη φταίμε όλοι. Σε αυτό φταις και από μακριά. Αλλά στην κοινωνική εξαθλίωση πρέπει να είσαι εκεί και να βάζεις με τα χεράκια σου το τουβλάκι.

Η Ελλάδα είναι μια όμορφη χώρα σαν κατασκευή. Αν δεν την είχαν ρημάξει τα λαμόγια οι Έλληνες με τις φωτιές και τις πολυκατοικίες, θα ήταν ακόμα πιο όμορφη. Όμως τι να την κάνεις τόση ομορφιά όταν ζούνε Έλληνες εκεί; Δεν αξίζει η Ελλάδα στους Έλληνες. Σε αυτούς που μένουν εκεί τέλος πάντων γιατί και η λέξη “Έλληνας” έχει αρχίσει και καταντά αστεία.

~ by AbsenceofTime on June 7, 2012.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: